De 10 moeilijkste auto's om te besturen in Ace Racer — Een ranglijst op basis van instapniveau

De 10 moeilijkste auto's om te besturen in Ace Racer — Een ranglijst op basis van instapniveau

Ace Racer strooit met auto's alsof het snoepjes zijn, maar een garage vol legendarisch metaal betekent niet automatisch strakke rondetijden. De racer van NetEase beloont spelers die daadwerkelijk weten hoe hun auto driften, gewicht verplaatst en wanneer ze hun ultimate moeten inzetten — en een handvol voertuigen in deze game straft foutieve input harder af dan al het andere in de garage. De onderstaande aftelling is gebaseerd op rijmoeilijkheid, niet op pure kracht in de tierlijst. Sommige van deze auto's zijn uitstekend in handen van experts; andere zijn simpelweg strafbakken die elke fout in je stuurwerk genadeloos blootleggen. Hoe dan ook, als je er een op het profiel van een teamgenoot zag staan en uitging van een makkelijke lobby, denk dan nog maar eens na.

De Speedster-, Supporter- en Interceptor-klassen hebben elk hun eigen eigenaardigheden, maar moeilijkheid draait hier vooral om chassisgedrag: hoe een auto drift, hoe zwaar hij aanvoelt in het midden van een bocht, hoeveel grip hij verliest wanneer je met een boost een haarspeldbocht in gaat. Met dat in gedachten is dit een lijst van de tien auto's in Ace Racer die het meest van een coureur vragen.

De uitersten van de lijst — Hellcat en SF90

Op de tiende plek staat de Dodge Charger SRT Hellcat, een Amerikaanse V8-bruut die de maker droogjes "milieuvriendelijk" noemt vanwege de agressieve manier waarop hij alles op zijn pad verbrandt. Zijn skill-ceiling is precies het soort eigenschap dat een auto polariserend maakt: in gemiddelde handen voelt de Hellcat zwaar, nerveus en heeft hij de neiging om wijd te gaan, maar als je hem correct pusht, wordt hij sterker naarmate de lobby uitdagender is. Twee sterke punten en één zwaktepunt vatten het samen — kracht is eigenlijk niet het belangrijkste, maar de auto beloont agressieve lijnen en direct contact, wat past bij hoe de Hellcat gepositioneerd is in de bredere Ace Racer-selectie als een Supporter die je via ranked-beloningen vrijspeelt. Het is geen auto voor iemand die nog moet leren wanneer hij van het gas af moet gaan.

De negende plek is waar het letterlijk glad begint te worden. De Ferrari SF90 heeft een simpel probleem: elke andere auto in Ace Racer wordt stabieler naarmate hij accelereert, en de SF90 doet het tegenovergestelde. Hoe sneller je gaat, hoe meer de achterkant uitbreekt, en elke drift verandert in een flirt met een volledige spin. Eén verkeerde input en de auto maakt letterlijk een pirouette ter plekke in de bocht. Daarom bestempelt de maker het als een auto voor veteranen. Er is geen magische setup die dit verhelpt — je leert ofwel het rempedaal doseren in bochten en het gewicht verplaatsen te respecteren, of je eet elke ronde muren. De auto heeft een enorm hoog skill-ceiling omdat de winst, wanneer je de rotatie echt goed uitvoert, een scherpere instuurhoek geeft dan bijna alles anders in de line-up, maar de keerzijde is brutaal.

Beide auto's delen een thema dat door de rest van de lijst loopt: straffende besturing gecombineerd met oprecht potentieel aan de top. Het zijn geen slechte auto's; het zijn auto's die spiergeheugen vereisen. Spelers die overstappen van beginnersvriendelijke Speedsters zoals de Porsche 911 GT2 RS — die de game je gratis geeft na zeven dagen van het Rookie Program — zullen de sprong in moeilijkheidsgraad echt schokkend vinden. De Porsche heeft Cyclone Charge, slipstream-nitro en een voorsprong van 30 km/u ingebouwd in zijn kit; de Hellcat en SF90 hebben niets van die ondersteuning. Je moet elke plek verdienen.

Als je nog bezig bent met de Career Mode en nog niet comfortabel bent met gecontroleerde drifts en correcties bij rode drifts, hoort geen van deze auto's in je dagelijkse selectie thuis. Parkeer ze, leer de basisprincipes op iets met een vergevingsgezinder chassis, en kom terug wanneer je een slide kunt vasthouden zonder in paniek van het gas te gaan.

Achtste en zevende — De valstrik op het rechte stuk en de Taycan

De achtste plek is voor een auto die de maker de bijnaam "koning op het rechte stuk, graf in de bocht" geeft. De pitch is brutaal: onoverwinnelijk op rechte stukken, volledig uitgeschakeld in bochten. Twee uitersten, geen middenweg. Correct bestuurd gedraagt hij zich als een draak; slecht bestuurd is het een worm. Het beslissende moment komt wanneer de auto wijd wordt geduwd — zodra hij buiten de racelijn glijdt, is er geen herstel, geen nitro-truc en geen ultimate die je terugtrekt van de muur. Dit is het type auto dat je alleen inzet op circuits die grotendeels bestaan uit lange rechte stukken en flauwe bochten, want alles wat lijkt op een krappe chicane beëindigt de ronde.

Op de zevende plek staat de Porsche Taycan, en het is een prachtig voorbeeld van waarom vermogenscijfers in deze game liegen. De maker merkt op dat hij een output heeft die vergelijkbaar is met een Bugatti Centodieci, wat op papier angstaanjagend klinkt. In de praktijk is de brute kracht verspild. De acceleratie is eigenlijk niet snel, de topsnelheid is eigenlijk niet hoog, en de hele auto voelt als een hele klus om te besturen. Het leeggewicht van 1976 kg vertelt het grootste deel van het verhaal — de Taycan is zwaar, en gewicht vertaalt zich in Ace Racer direct naar een trage driftrespons en een hele, hele lange remweg. Een slechte rode drift in dit ding vertraagt je niet alleen, het snijdt het vermogen volledig af, wat de maker omschrijft als "de sleutels uit het contact trekken". Je zit daar, stilgevallen, terwijl je het peloton ziet verdwijnen.

Wat de Taycan extra lastig maakt, is dat hij nieuwe spelers verleidt. Het Porsche-embleem, het EV-gimmick, het indrukwekkende vermogenscijfer — alles suggereert een top-tier auto. De werkelijke ervaring is een zware, gladde baksteen die nauwkeurig driftbeheer vereist. Als je niet betrouwbaar een gecontroleerde slide door een flauwe bocht kunt vasthouden zonder uit de bocht te vliegen, zal deze auto je niet respecteren.

Zowel de achtste als de zevende plek delen hetzelfde probleem in verschillende smaken: het chassis kan de motor niet bijhouden. In een game waar de meta wordt gedomineerd door S-tier keuzes zoals Shining, Faraday, Singularity en Disruptor — auto's waarvan de ultimates en attributen specifiek schone input en goede positionering belonen — is het rijden met een voertuig dat in elke bocht tegen je vecht een serieus nadeel. Je kunt absoluut lobby's winnen met deze auto's, maar alleen als je basisvaardigheden al solide zijn en je de auto's bewust kiest, niet omdat de visuals er mooi uitzagen in de garage.

Het eerlijke advies: de meeste spelers moeten beide auto's zien als "weekendprojecten". Haal ze uit de kast op circuits die je uit je hoofd kent, rijd oefenrondes totdat je hun breekpunten begrijpt, en overweeg pas dan om ze mee te nemen naar ranked. Anders zijn het gewoon dure manieren om in de achterste helft van de lobby te eindigen.

Zesde en vijfde — ZEEKR 001 en de Passat

De zesde plek is voor de ZEEKR 001, aangeprezen als Ace Racer's eerste volledig elektrische "gold-grade" auto, en ook de zwaarste sportwagen in de game. De pitch is op een heel specifieke manier bipolair: de acceleratie bij de start wordt omschreven als angstaanjagend, echt top-tier vanaf de startlijn, maar alles na de beginfase valt uit elkaar. Acceleratie in het midden en aan het einde van de bocht is een puinhoop, en de gewichtsverplaatsing is tergend traag. Als je in deze auto een horizontale drift inzet, zal de ZEEKR vrolijk stilstaan en een "straf" uitzitten terwijl de rest van het veld om de volgende bocht verdwijnt.

Het botte advies van de maker: als je geen gecontroleerde power-drifts begrijpt, kies deze auto dan niet eens. Het is het schoolvoorbeeld van een voertuig waarvan de statistieken er competitief uitzien, maar waarvan de werkelijke rondetijden bijna volledig afhangen van of de coureur de gewichtsverplaatsing door een bochtencombinatie kan beheersen. Nieuwe spelers zien "eerste volledig elektrische gold-auto" in de marketingteksten en gaan ervan uit dat dit meta betekent. Dat is niet zo.

Op de vijfde plek staat de Volkswagen Passat, en de grap van de maker is dat je met de Passat moet onderhandelen voordat je hem kunt besturen. De auto gedraagt zich alsof hij zijn vorige eigenaar herinnert en actief probeert tegen je te vechten gedurende de hele ronde. Zelfs met het paneel dat een relatief bescheiden 1530 kg, voorwielaandrijving en modeljaar 2020 toont — cijfers die wijzen op een tamme alledaagse auto — is de handling in de game allesbehalve dat. De maker gaat zelfs zo ver om te zeggen dat zelfs een goed gemodificeerde Laferrari deze Passat niet zou uitdriften zodra het chassis besluit zich slecht te gedragen. Hij zit daar gewoon in stille minachting, ongeacht welke input je geeft.

Die vergelijking is hyperbolisch, maar de onderliggende realiteit is consistent: de Passat is een uitzonderlijk contra-intuïtieve auto. Inputs die op elk ander voorwielaangedreven voertuig in Ace Racer zouden werken, produceren hier onverwachte resultaten. De achterkant breekt uit op het verkeerde moment, herstel voelt vertraagd aan en conservatieve tuning lost het probleem niet op. Het dossier markeert de Passat zelfs als iets zonder gedocumenteerde statistieken of competitieve verschijning in de mainstream tier van Ace Racer, wat overeenkomt met de visie van de maker — deze auto is meer meme dan meta.

Vergeleken met de Supporter-auto's die de meta daadwerkelijk domineren — de Aston Martin Vanquish met zijn 600 m teammate-charge ultimate, de Volkswagen I.D.R met zijn Vanquish-stijl kit en verlengde turbo-duur, of de Catalyst met zijn Hyper Mapping acceleratieportaal — is het inzetten van de Passat als Supporter-slot in feite de race weggooien. Er is geen scenario waarin dit de juiste keuze is als je probeert te winnen. De enige reden om hem te kiezen is de uitdaging zelf.

Als je echt wilt klimmen in ranked en je hebt een S-tier of A-tier alternatief in je garage, hoort geen van deze auto's in je rotatie thuis. Ze zijn fascinerend om te bestuderen, maar het zijn geen winnende tools.

Vierde en derde — S2000 en Audi RS7

Op de vierde plek in de moeilijkheidslijst staat de Honda S2000, die de maker bestempelt als de meest stuurgevoelige auto van Ace Racer. De gebruikte uitdrukking is dat de S2000 "ter plekke spinnen" als een routinegebeurtenis laat voelen. Zelfs een lichte tik op de stuurinput kan een ongecontroleerde slide veroorzaken. Conservatieve tuning — de gebruikelijke oplossing voor nerveuze auto's — helpt hier niet. Het chassis is simpelweg zo reactief, en de hoogtoerige atmosferische motor doet niets om het te kalmeren.

De S2000 is het type auto waarbij elke bocht een onderhandeling is tussen jou, het gaspedaal en de stuurinput. Er is geen magische setup. Je ontwikkelt de "touch" ervoor of je schrijft de ronde af. Het is ook een van de auto's waarbij de toon van de maker verschuift van "straffend" naar "actief vijandig" — de implicatie is dat de S2000, zelfs vergeleken met de SF90, een stap omhoog is in stuurmoeilijkheid. Dat zegt wel wat.

De derde plek is voor de Audi RS7, omschreven als de grootste "baksteen" in de game. Of de auto parkeert zichzelf in een rode drift, of hij slingert tegen een muur — er is zelden een derde optie. De rode drift is misschien niet de langzaamste in de line-up, maar hij is ongetwijfeld de stijfste, met bijna geen herstelmarge zodra de auto zich aan die beweging committeert. Afgezien van een bescheiden acceleratieprofiel vindt de maker niets verlossends aan het pakket. De bewoording is scherp: beroemd op papier, verslagen in de praktijk.

De RS7 steekt omdat de Audi RS7 Sportback een van de auto's is die ontgrendelbaar is via het Luxury Car Rental-systeem, wat betekent dat veel spelers hem uiteindelijk zullen besturen zonder dat ze daarvoor kiezen. Ze gaan zitten in de verwachting van een premium ervaring en vinden een voertuig dat de bredere community grotendeels heeft afgeschreven. Het gewicht van 2065 kg dat zichtbaar is op het statistiekenpaneel is een deel van het probleem — zoveel massa in een Speedster-slot, waar behendig bochtenwerk de bepalende eigenschap zou moeten zijn, is een structurele mismatch.

Beide auto's benadrukken een terugkerend thema in Ace Racer: groter en zwaarder is bijna nooit beter. De auto's die consequent bovenaan de tierlijsten van de community staan — Shining, Faraday, Singularity, Zen, Infiniti Prototype, Mini JCW — delen een gemeenschappelijke eigenschap: ze zijn responsief en voorspelbaar. Ze belonen inputs op een schone manier. De S2000 en RS7 belonen inputs onvoorspelbaar, en dat is de moeilijkheidsvalstrik.

Als je een Excalibur, een Rocketfox of een Porsche 911 GT2 RS in je garage hebt staan, zijn dat de vergelijkingspunten. De 911 GT2 RS is in het bijzonder een nuttige benchmark omdat hij gratis wordt weggegeven, een voorsprong-attribuut van 30 km/u heeft en Cyclone Charge gebruikt om lastige bochten volledig te omzeilen. Van daaruit overstappen naar een S2000 of RS7 is een bewuste keuze om het racen moeilijker te maken. Sommige spelers genieten daarvan. De meesten niet.

Tweede en eerste — Jaguar XJ220 en Ford Mustang GT

De tweede plek gaat naar de Jaguar XJ220, de "sterkste jaguar-koning" van Ace Racer, en de maker is brutaal eerlijk over waarom hij zo moeilijk is. De auto rijdt alsof de voor- en achterkant zijn ontworpen door twee verschillende teams die nooit met elkaar hebben gesproken. De lay-out met midden-achterwielaandrijving van 1470 kg klinkt op papier redelijk, maar in de praktijk komt de stuurrespons van de voorkant nooit overeen met wat de achterkant doet. Voeg daar een chassis aan toe dat de maker omschrijft als hebbende boter op de banden — uitzonderlijk glad, uitzonderlijk gevoelig voor muurcontact — en je krijgt een auto waarbij de vaardigheidseis echt elite is. Alleen top-tier spelers zetten sterke scores neer in deze auto.

De XJ220 is ook een perfect voorbeeld van waarom moeilijkheid niet gelijk staat aan zwakte. In de juiste handen is de winst reëel. De midden-achter lay-out geeft, wanneer je hem daadwerkelijk kunt balanceren, een scherp rotatieprofiel waarmee een bekwame coureur bochten sneller kan aansnijden dan de meeste Speedsters kunnen. De vangst is dat "de juiste handen" hier uren oefening betekent, niet casual spelen.

De eerste plek is de unanieme keuze: de Ford Mustang GT. De beschrijving van de maker is in essentie een horrorverhaal. De auto heeft geen remmen — niet in de letterlijke zin, maar in de praktische zin dat niets wat je doet hem op tijd zal vertragen voor een bocht. Ga een bocht in, raak de muur. Tien ossen zouden hem niet terug op de lijn kunnen trekken. De rode drift, het universele herstelmiddel waar elke andere Ace Racer-coureur op vertrouwt, vertraagt de Mustang GT niet — het accelereert de auto juist. Het chassis zijwaarts draaien doet niets. Zelfs een superdrift in Pagani-stijl zou zijn meerdere moeten erkennen in dit ding.

De uitsmijter is de bewering van de maker dat zelfs de meest gerespecteerde Bugatti-specialist in de community tien of meer autolengtes eerder remt bij het besturen van de Mustang GT. Dat is geen casual opmerking — dat is een serieuze erkenning dat de spelers op het hoogste niveau in de game nog steeds respect hebben voor het remprobleem van deze auto. Hij verdient de eerste plek niet omdat hij slecht is, maar omdat de moeilijkheidscurve anders is dan alles in de line-up.

Het is de moeite waard om op te merken dat de Ford Mustang-lijn in Ace Racer meerdere varianten heeft — de 2015 Ares-trim, de 2015 Night Viper, het 2017-model en de 2020 Graffiti Tribe-editie. De video specificeert de GT-trim als de winnaar in moeilijkheidsgraad, wat hem onderscheidt van de gebruiksvriendelijkere Mustang-varianten die worden gebruikt in tierlijst-discussies over de Ares-stijl Interceptor-build. Verschillende chassis-tunes, verschillende rijervaringen.

Waar deze auto's staan in het bredere tier-overzicht

Moeilijkheidsgraad en tier-ranking zijn niet dezelfde as, en dat is de moeite waard om te benadrukken voordat iemand een Mustang GT onder "troep" classificeert. De community-tierlijst plaatst auto's op basis van competitieve levensvatbaarheid met een bekwame piloot, terwijl deze aftelling rangschikt op instapniveau. Een auto kan in de S-tier zitten en nog steeds brutaal moeilijk zijn — en een moeilijke auto is niet automatisch meta.

Hier is hoe de tien moeilijkste auto's zich verhouden tot het tier-landschap, waar het dossier bevestiging biedt:

• Sterke meta-keuzes die grotendeels ontbreken op deze lijst: Nissan GT-R Nismo, Aston Martin Vanquish, Disruptor, Singularity, Zepyhrus, Faraday, Zen, Infiniti Prototype, Shining, Motoracer, Mini JCW, Helios, Catalyst. Dit zijn de auto's waar topspelers daadwerkelijk mee rijden omdat hun ultimates hard carryen en hun handling vergevingsgezind genoeg is om geen rondes weg te gooien.
• Auto's van deze moeilijkheidslijst die verschijnen in de lagere tiers van de geconsolideerde lijst: Aston Martin DB11 (B-tier Speedster), BMW M8 GTE (B-tier Speedster), Ford Focus RS (B-tier Supporter), Volkswagen Beetle (B-tier Supporter). Geen van deze zijn keuzes met moeilijkheidsgraad tien, maar ze delen een thema van onindrukwekkend zijn aan de top.
• Auto's in deze moeilijkheidslijst zonder duidelijke meta-thuisbasis: Honda S2000, Jaguar XJ220, ZEEKR 001, Volkswagen Passat, Porsche Taycan. De meeste verschijnen als keuzes voor de variatie, gacha-pulls of roleplay-auto's in plaats van als vaste waarden in ranked.

De les voor nieuwe spelers: een S-tier sticker op een tierlijst belooft geen gemakkelijke rit. De Helios Interceptor is bijvoorbeeld dominant wanneer hij aan de kop van het peloton wordt gehouden — zijn bandenvlam-ultimate stript vijandelijke ECU en slipstream — maar je moet de leiding daadwerkelijk vasthouden totdat hij is opgeladen, en dat vereist strak rijden. Omgekeerd is een Rare zoals de Ares perfect makkelijk te besturen en perfect levensvatbaar als startende Interceptor, terwijl de Mustang GT, die dezelfde Ford Mustang-naamplaat deelt, onderaan deze moeilijkheidsstapel zit.

Praktische aanpak voor coureurs die deze auto's aanpakken

Als je na dit alles nog steeds een van deze auto's wilt aanpakken, is de volgorde van handelingen van belang. De Ford Mustang GT, de Jaguar XJ220 en de Honda S2000 zijn geen auto's die je koud meeneemt naar ranked. Ze willen oefentijd op circuits die je al kent.

Een redelijke opbouw:

1. Besteed eerst veel tijd in iets voorspelbaars. De 911 GT2 RS, met Cyclone Charge die scherpe bochten voor je afhandelt en een voorsprong van 30 km/u bij de start, is het voor de hand liggende leermiddel. De Volkswagen I.D.R als startende Supporter leert je hoe slipstreaming en turbo-duur werken zonder fouten hard af te straffen.
2. Ga daarna over naar de Interceptors met gemiddelde moeilijkheidsgraad. Ares is beschikbaar als starter en deelt zijn ultimate met de Interceptor-neef van de Mustang, waardoor je gevoel krijgt voor speelstijlen gebaseerd op botsingen. De BMW i8 leert je hoe starts met gedeeltelijke lading en elektrische barrièrecontrole de kop van het peloton vormen.
3. Benader pas daarna de moeilijkheidslijst — en benader deze in omgekeerde volgorde. Begin met de Hellcat op de tiende plek, waar het gevaar vooral ligt in agressiebeheer, en werk je omhoog. Direct overstappen naar de Mustang GT of XJ220 omdat ze er interessant uitzien, garandeert bijna een gefrustreerde quit.

Een kort voor- en nadelenblok voor de spelers die nog steeds in de verleiding komen:

Voordelen van het rijden met auto's uit de moeilijkheidslijst:

• Echte vaardigheidsontwikkeling; zodra je een S2000 of SF90 temt, voelen normale auto's triviaal aan
• Oprecht top-end plafond bij de Mustang GT en XJ220 in handen van experts
• Onderscheidende handling-identiteit maakt lobby's gedenkwaardiger

Nadelen:

• Consistentie in rondetijden is verschrikkelijk totdat je serieus oefent
• De meeste hebben geen competitieve rechtvaardiging boven S-tier keuzes uit de tierlijst
• Rode drift-mechanieken gedragen zich specifiek op de Mustang GT en ZEEKR 001 abnormaal, wat elders aangeleerde gewoontes doorbreekt
• ECU- en duurzaamheidsvoordelen van auto's zoals Helios en Vanquish zijn volledig verspild als je chassis tegen je vecht

De bottere versie: als je klimt in ranked, rijd dan de Vanquish, de Singularity, de Disruptor, de Shining. Als je het beu bent om op dezelfde manier te winnen en een project wilt, begin dan onderaan deze lijst en verdien je weg naar boven. Beide keuzes zijn geldig, maar het zijn niet dezelfde keuze, en doen alsof dat wel zo is, is hoe je de middelen van een heel seizoen verspilt aan het upgraden van een Passat die je nooit naar de top zou brengen.